Thursday, 31 January 2013

Classroom

A blizzard of words, swooping over my head,
I sit, pulling my eyelids back into my skull

Tuesday, 22 January 2013

Feminism

Self forged, Self imposed Shackles
Tying down, Tying down

Monday, 21 January 2013

വേരുകള്‍

പണ്ട് പണ്ട് ഒരു കാട്ടില്‍ ഒരു വിത്ത് മുളച്ചു. തന്‍റെ അമ്മമരത്തിന്‍റെ അരികില്‍ തന്നെയായിരുന്നു ആ വിത്ത് മുളച്ചത്. നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ നിന്നും ആ പുതുനാമ്പ് പതിയെ തല നീട്ടി. ഓരില, ഈരില, മൂവില വിരിഞ്ഞു. തളിരിലകള്‍ക്ക് പച്ചനിറം വന്നു. ഇളം തണ്ടിന് ബലം വച്ചു. വെയിലിന്‍റെ ചൂടും, തെന്നലിന്‍റെ തണുപ്പും, തന്‍റെ വേരിലൂടെ വലിച്ചെടുത്ത വെള്ളവും എല്ലാം ഉപയോഗിച്ച് ആ നാമ്പ് അങ്ങനെ ഒരു ചെടിയായി വളര്‍ന്നു.

കുറച്ചു വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചെടിക്ക് ചില പുതിയ ചിന്തകള്‍ വന്നു തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ വളരുന്ന ഈ കാട് അല്‍പം പഴഞ്ചനല്ലേ? അല്ല, അല്‍പമല്ല, ശരിക്കും പഴഞ്ചന്‍ തന്നെയാണ്. ഇവിടെത്തന്നെ ഇങ്ങനെ വളര്‍ന്നാല്‍ ഞാനും ഒരു പഴഞ്ചനായി പോവും. തീര്‍ച്ച.

അങ്ങനെ ചെടി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. കാടു വിട്ടു പോകുക. പുതിയ മേച്ചില്‍പ്പുറങ്ങള്‍ തേടുക. ചെടിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, ഈ കാടിനു പുറത്തുള്ള ലോകം തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്.

പോകാനുള്ള എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളും നടത്തിയ ചെടി പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യമോര്‍ത്തു.
എന്‍റെ വേരുകള്‍ ഈ കാട്ടിലെ മണ്ണില്‍ ആഴത്തില്‍ ഉറച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ കാടിനെ പോലെ തന്നെ അവയും പഴഞ്ചനാണ്. വേരുകളെ ഞാന്‍ കൂടെ കൊണ്ടുപോയാല്‍ അവ എനിക്ക് ഒരു ബാധ്യതയായേക്കാം.
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ചെടി, തന്‍റെ വേരുകള്‍ മുറിച്ചു കളഞ്ഞിട്ട് പുതിയ നാടുകള്‍ തേടിയുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

കുറേ നാള്‍ യാത്ര ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചെടിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസിലായി. താന്‍ ചെന്ന നാടുകളിലെല്ലാം ചെടികള്‍ ആഴത്തില്‍ വേരൂന്നിയാണ് നില്‍പ്പ്. സ്വന്തം വേരുകള്‍ മുറിച്ചു കളഞ്ഞതിനാല്‍ പോയ ഒരു നാട്ടിലും ചെടിക്ക് സ്വന്തം ഇടം കണ്ടെത്താനായില്ല. ത്രിശന്ഗു  സ്വര്‍ഗത്തില്‍ അകപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലായി ചെടി.

അവസാനം തന്‍റെ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിപ്പോവാന്‍ ചെടി തീരുമാനിച്ചു. കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടെന്ഗിലും തിരിച്ചു പോകാനുള്ള വഴി കണ്ടെത്തിയ ചെടി സന്തോഷത്തോടെ തന്‍റെ കാട്ടിലെത്തി. പക്ഷെ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച്ച ഭയാനകമായിരുന്നു. മരങ്ങളും ചെടികളും തിങ്ങി വളര്‍ന്നിരുന്ന ആ കാട്ടില്‍, മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട കുറേ വേരുകള്‍ മാത്രം.

Monday, 14 January 2013

Kites



In hundreds and hundreds,
Bedecking the evening sky,
Shining like jewels in the twilight
Kites soar graciously high.

Its the Sankranti evening

Kite-masters standing all around,
Roof-tops, overbridges, roadsides.
Manoeuvering with expertise,
Threads invisible, though attached.
Kites, they dip and glide and twirl and turn.

All eyes are turned skyward.
Turned upon the flying kites.
Fortunate
For they don’t have to see:

A mother, drunk, wasted, by the roadside.
Her toddler tasting what’s left in the glass.
A man scratching on his own wounds.
For the bigger they are, the more alms they yield.
Another man sneaking upon a girl under the bridge.
Poor wretch, sleeping after a long day’s toil.

The kites continue to dazzle the sky.
Like birds on strings flying high.
And I, I buy a can of coke.
And return to the comforts of my hostel room.

Sunday, 6 January 2013

Flow


Every morning starts with the same two questions.

Who am I and what the hell am I doing here?

I'm in a strange place, filled with strange things, surrounded by strangers, carrying out strange rituals and I don’t even know the why.

I had been sleeping. I had been in deep slumber for a very long time. One day I was roughly shaken awake and was thrust into this place with no techniques of adaptation to aid me. I guess that’s why the two questions keep rising. Who am I and what the hell am I doing here.

I find everyone around to be busy. As if they have some purpose. I guess it must feel good.

I live in a world founded purely on faith. And yet many propound the existence of logic. I don’t understand how that’s even possible when the superiority of faith is axiomatic.

I find it strange that people celebrate birthdays. After all  each birthday is nothing but another step on the journey towards a definite end. Why would someone want to celebrate that?

I feel better when I go on-line  Internet is the world where I can pretend to be everything I'm not. And that’s the beauty of it. I'm guessing everyone would feel secure when they are on-line. After all, you don’t have to look people in the eyes while you give out blatant lies.

I don’t even know why I'm writing this. Thinking logically, if I post something as mundane, commonplace and disconnected as this, nobody is going to read it for sure. But yet, faith drives me to write this and post the same in my blog and Facebook profile (Which, at this rate I should consider deleting given the profuseness of lunacy, self pity and pretension I’ve poured over it.)

A Happy New Year to y’all I guess